www.agnieszkazietek.blogspot.com

–> schudnąć do moich uprzednich 53 kg

–> skupić się na rozwoju fotograficznym, przestać stać w miejscu

(znów przestać rozstawać się z aparatem)

–> nauczyć się grać na gitarze

–> uczyć się włoskiego ( co było by wskazane skoro marzę o zasmakowaniu toskanii )

–> ćwiczyć pisanie, pisać felietony, rzucić się na eseistykę

–> poświęcić więcej czasu na naukę szkicu, rysunku

–> przeczytać książki na które nigdy nie mam czasu, bo wymagają aktywnej lektury tekstu

–> zdecydować się na odpowiednią specjalizację zamiast marzyć o wszystkich na raz (wybrać dojrzale)

–> wstawać o 9 00 ( a czasem nawet wcześniej, zamiast przesiadywać po nocach )

–> … i wiele wiele innych, o których nie wypada tu wypisywać

Tak więc…zobaczymy co z tego będzie

Czasem czuję się tak bardzo nieprzystosowana. Niepasująca, nieprzylegająca do tego poważnego, pracowitego życia, które zamiast tańczyć wokół biegnie jak oszalałe w niewiadomy cel. Mój wyjątkowo bogaty zmysł obserwatorski każe mi się przyglądać, patrzeć, nie komentować, tylko myśleć, uciekać od tego, czasem kpić. Jakiż to paradoks paskudny: przynależeć lecz nie należeć. Robię jednocześnie mnóstwo rzeczy, uczę się wielu słów, znaczeń i dziedzin, a nadal nie potrafię niczego w stu procentach, najlepiej, wyjątkowo. Bo chyba nie o to chodzi jednak. Ale za to tyle mam radości, tyle degustacji i rozkoszy w każdej próbie, w każdym smaku i walce o poznanie. To więc chyba niekoniecznie prawda, że należy kończyć wszystko co się zaczęło, bo przecież osiągnięcie celu nie jest najważniejsze- jest raczej nagrodą, cała symfonia polega jednak na drodze, którą należy przebyć. To ona mnie kształtuje. Już nie będę zawracać swoich nadwyrężanych nieustannie procesów myślowych wypatrywaniem celu, końca, czegokolwiek. Skupię, skupiam się na tym co najważniejsze w nudnej codzienności… na szukaniu lepszych rozwiązań w poznawaniu tego co mnie fascynuje i pociąga swoim surrealizmem, magią, niedostępnością.

Doszłam jakiś czas temu do wniosku, że za dużo we mnie jest już marzeń, fantazji, surrealizmu, który przesiąka już nie tylko moją głowę, ale również komórki ciała, pęcherzyki powietrza w płucach, przegrody serca, a co gorsza opanowały one moje gałki oczne. Strach się bać, bo jednak wypadałoby zachować jakąś silną linię między tym co prawdziwe i realne a tym co nie. Ale przecież to takie kuszące,słodkie, podniecające…tam jest zawsze lepiej, a czuje się „to” całym swoim jestestwem. Może czas przestać być mcbeal, wydorośleć, zaakceptować, nie uciekać. Co za intymne wyznania, wstyd.

Modelował znakomity Paweł Nowak

Ostatnio bardzo dużo moich wysiłków myślowych pochłania zastanawianie się jakież cudowne i jednocześnie przerażająco trudne (może niemożliwe w pełni) jest przelanie uczuć, emocji, duszy, siebie w wizualny obraz. Od jakiegoś czasu poza fotografią zaczęłam również malować, a raczej bazgrolić na płótnie licząc w zaciszu mojego serca, że da to właśnie upust moim uczuciom, emocjom, myślom. Okazało się jednak, że to bardzo trudne… i nawet nie chodzi o technikę ( do której opanowania brakuje mi pewnie parę dobrych lat świetlnych ) ale właśnie o wizualność. Wyobraźnię, fantazję zawsze miałam wręcz zbyt rozbudowaną więc niby nie powinien to być aż taki problem…a jednak jest. Może po prostu trzeba być artystą by to potrafić, albo trzeba dorosnąć, przeskoczyć kilka etapów bazgrolenia farbą czy tam światłem… nie wiem.

kroplę miłości
garść szacunku
deczko namiętności
gram odpowiedzialności
szklanka aromatycznych słów

…to wszystko należy wymieszać i upiec byle jak najprędzej… a później będę się do końca moich oddechów rozkoszować smakiem tego strojnego placka…a jego zapach poczują w nozdrzach wszyscy dookoła… przystaną na sekundę i zadziwią się że jesteśmy tacy szczęśliwi…

ciężko czasem stworzyć…cokolwiek

Grunt, to żyć tak by nie żałować żadnej chwili, decyzji, wspomnienia. Ale tak się chyba nie da. Im bardziej staram się działać precyzyjnie, wykrawać dni tak by były pełne i satysfakcjonujące… tym bardziej wydaje mi się, że mam zbyt mało czasu na zrobienie wszystkiego czego chcę się nauczyć, przeżyć, uwięzić w sobie. Życie jest piękne, olśniewa przeraża… i daje tyle możliwości. Ale wiem już na pewno, że gruntem jest przeżywanie każdej chwili świadomie. Świadomie na tyle, by móc z niej czerpać satysfakcję nawet gdy coś umyka. A jednocześnie dać się porwać lawinie nieprzewidywalnych zdarzeń i konsekwencji. Właśnie tak chcę żyć- świadomie i z ufnością. Wypełniać swoje płuca radością i spełnieniem. Tańczyć boso o świcie i zajadać się szczęściem ludzi wokół. Piec puszyste biszkopty i częstować nimi bezdomnych. Jeść czekoladki z wiśniami i czytać książki nocami. Spacerować po ścieżce marzeń pijąc kawę z cynamonem. Zostać dyrektorem artystycznym i kiedyś ciepłą matką. Być delikatna jak motyl i silna niczym góra. Uczę się…

Jestem dziś kroplą deszczu,
kwaśnego złowieszczego
Jestem dziś cieniem,
który przerażenie wzbudza o zmroku
Jestem dziś iskrą,
mogącą cały las zdławić
Jestem dziś tonem głosu,
wywołującym twe drżenie

Jestem dziś piórkiem,
które wywoła w tobie uśmiech
Jestem dziś dobrym słowem,
które cię okłamie
Jestem dziś drzazgą,
która w Tobie zaropieje
Jestem dziś winem,
które zgorzkniale ci w żyłach zatańczy

…Jestem dziś lecz nie zostanę
…Gdyż zjawą jestem twoją dziś

/az/

a może czekanie nie zawsze jest marnotrawieniem czasu…

Maki są banalne…  są delikatne, krótkotrwałe. Prężą się na cienkiej łodydze w górę tak by choć na sekundę poczuć na papierowych płatkach promienie ciepła. Co raz silniej próbują otworzyć swoje wnętrze, czarny makowy pąk by wreszcie osłabnąć i oddać ostatnie czerwone odbicia światła. Są podatne na wszystko, wiatr robi z nimi co chce, wszystko może je zabić. Płatki usychają zwijając się, targając  boleśnie bezgłośnie dzielnie. Maki są banalne…

Jestem dziś makiem…

„…Może czasem lepiej być tylko cieniem, idealnym, smukłym, cichym jak umieranie motyla. Bezszelestnie przesuwać się po ścianie, znikać w ciemnościach i nie świecić oczami. Nie szarpać obcasami chodnika i nie mieć czerwonych palców od czereśni. Nie musieć golić nóg i malować paznokci u stóp ( bo tylko tam lubię mieć pomalowane ). Chować się w pudle gitary i słuchać rezonansów. Nie czuć słońca na skórze ani ochoty na seks. Bycie cieniem musi być proste. Bycie cieniem samego siebie, po którym każdego wieczoru depczą nasze stopy , który odbija się na ścianie teatrem palców…”

a.

ZA SZYBKO CHODZĘ, ZA DUŻO MÓWIĘ, ZA DUŻO CHCĘ, ZA MOCNO CZUJĘ, ZAWSZE SIĘ SPÓŹNIAM, KŁÓCĘ SIĘ GDY TRZEBA I GDY NIE TRZEBA, WPIERW ROBIĘ PÓŹNIEJ MYŚLĘ
LUBIĘ ROBIĆ WSZYSTKO I PRAWIE WSZĘDZIE
JESTEM UZALEŻNIONA-ALE SZYBKO SIĘ ZMIENIA TO BEZ CZEGO ŻYĆ NIE MOGĘ
AKTUALNIE NIE MOGĘ ŻYĆ BEZ ZDJĘĆ…